یاهو

عشق می فرمایدم مستغنی از دیدار باش

چند گه با یار بودی چند گه بی یار باش

شوق می گوید که آسان نیست بی او زیستن

صبر میگوید که باکی نیست گو دشوار باش

وصل اگر این است و ذوقش این که من دریافتم

گر ز حرمانت بسوزد هجر منت دار باش

صبر خواهم کرد وحشی از غم نادیدنش

من چو خواهم مرد گو از حسرت دیدار باش...

یاهو

از دیروز که از رونمایی کتاب به تو رای می دهم برگشتم عجیب شدم. با بهانه و بی بهانه اشک هام روانه میشه. انگار که پشت پلکام منتظرن تا جاری بشن.

اما نمیدونم چرا.

مثلا داشتم میخونم: " گوش کن می شنوی؟ صوت قطار عدم است/ دوستت دارم بسیار ولی بیهوده" و هنوزم چشمام در حال باریدنه.

نمیتونم توصیفش کنم. انگار فقط میتونم شهودش کنم. شاید از همدلی باشه. شاید از دست دادن آدمی که زلال بودنش باعث ایجاد رشته ای بینمون شده بود. نمیدونم.

این حال و هزاران بار عاشقم.

یاهو

لحظه هایی که در مصاحبت با تو میگذره، آبیه.

وقتی یه نفر بتونه از ته دل بخندونتت یا حتی حرصتو در بیاره، یعنی خیلی نزدیکه. خوشحالم که تو اینقدر نزدیکی. دوست ندارم به تعلق نداشتنت به من یا نبودنت فکر کنم. دوست دارم فقط همین سمت و ببینم که اگر نیستی هم نزدیکی. خوشحالم از این نزدیکی! اگر مدتها حرفی نزنی دور نمیشی. صمیمیت همیشه برقراره.

نگم که این پاییز قشنگ با تو خیلی قشنگتر میشد!

خیلی دوستت دارم. همین.

یاهو

این موقع شب خیلی خسته م برای نوشتن اما دلم میخواد امشبم ثبت بشه.

وقتی گفتی "مال بد بیخ ریش صاحبش" خدا میدونه که چقدر دلم میخواست مرجع ضمیرت من باشم... اما ازش با احتیاط رد شدم که آه حسرتم بلند نشه جان من. نمیدونی هنوزم چقدر دلم میخوادت...

میدونی چه کیفی داره برگردم ببینم بعد از این همه مدت تمام دلم هنوز در گرو توئه؟ هنوزم دلم و به تپش وا میداری!

به کجا برم شکایت؟به گویم این حکایت؟

که لبت حیات ما بود...

یاهو

امشب، دو بار ارزشمندی زندگی رو لمس کردم. بعد از خداحافظی گرم استاد و دیدار دوست م. ("دوست" برای من چیز غریب و بکریه.)

این لحظه های کوچک و ناب باعث میشه زندگی رو بدون عشق بتونم تاب بیارم و غرق نشم.

یاهو

خریدی خانه دل را

دل آن توست

می دانی؟